داغ، اشک، خون و حماسه! این شاید تمام آن چیزی است که در سال گذشته، بر ایران گذشت... و چه نیکو سرنوشتی است آنجا که یک جامعه، در بزنگاه تاریخ و در نقطه عطف جغرافیا، به جایگاه «ملت» بودن نائل آید!
ملت نه فقط یک واژه زیباست که بتوان برای یک قبیله بدوی ساکن یک آسمانخراش به کار برد و نه یک ادعای گزاف که توصیف کند یک اجتماع مجعول و غاصب را که بر گورهای دسته جمعی ساکنان اصلی یک سرزمین می‌رقصند! هرگز؛ «ملت بودن» ادب و آداب دارد. باید ملت بود تا زمان هجوم اهریمن به خانه، به جای دروازه‌های خروج از کشور، مبادی ورودی را مملو از جمعیت کند؛ باید ملت بود که با وجود تمام دردها و ناروایی‌ها، آن ‌گاه که نگاه ناپاک بیگانه بر مام وطن افتاد، چشم‌هایش را از کاسه درآورد! باید ملت بود آن ‌گاه که شیطان، «مرشد» و «مراد» از مردم می‌گیرد، سیمرغ شد و مُلک را راهبری کرد.نه این‌ها شعر است و نه من شاعر! این خودِ خود واقعیت است؛ واقعیتی روح‌نواز برای انسان و حقیقتی سوزان برای شیطان! سالی که پشت سر گذاشتیم، بحق، سال مردم جمهوری اسلامی ایران بود و شاید جالب باشد که ملت ما در این سال، با وجود تقدیم شهدای زیاد، چه در جریان جنگ ۱۲روزه، چه در شبه‌کودتای دی ماه و در همین جنگ منطقه‌ای جاری؛ بسیار بزرگ‌تر و شلوغ‌تر از گذشته شد و این «تابلوفرش دستباف چند هزار ساله»، حالا رنگ‌های جدید به خود می‌بیند؛ میلیون‌ها گره پرتراکم انسانی از آزادگان جهان؛ از وفاداران یمنی و لبنانی و عراقی تا مظلومان فلسطینی و سوری؛ از عدالت‌خواهان اروپایی تا مبارزان آفریقایی؛ از انسان‌دوستان شرق آسیا تا حق‌طلبان آمریکای شمالی!
بله! این همه ما مردم جمهوری اسلامی ایران هستیم که حالا فراتر از مرزهای این خاک، حول محور ایده الهی ایران گرد هم آمده‌ایم و در این میان، آن هسته‌ سخت ۹۰میلیونی، ساکنان این سرزمین مقدس‌اند که چون فولاد آب‌دیده، در کوران خشم شیطان، حالا مقاوم‌تر از همیشه ایستاده‌اند و یکصدا فریاد می‌زنند که زیر بار ذلت نخواهیم رفت.بله! ما فردای ۱۴۰۴ را هم خواهیم دید! برای عزیزانمان خواهیم گریست؛ برای دخترکان شهیده از مدرسه «شجره طیبه» میناب، برای «آقا»ی شهیدمان، برای شهید مجتبی «سه‌روزه» از اراک، برای همه آن هزاران شهید مظلوم و مقتدر. آتش این داغ جز با نسیم پیروزی فرونمی‌نشیند و دور نخواهد بود آنجا که این مردم حماسه‌آفرین، آنان که زیر بارش موشک و آتش، فریاد ایستادگی سر داده‌اند، بنا بر وعده‌ صادق الهی، طعم پیروزی نهایی را چشیده و کام جهانی را نیز به یُمن این مجاهدت آگاهانه شیرین کنند؛ ان‌شاءالله.